Uchwała Sądu Najwyższego dotycząca przedawnienia

W uchwale podjętej przez trzech sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2025 r., w sprawie o sygn. akt III CZP 21/25, Sąd Najwyższy potwierdził, iż do określenia końca terminów przedawnienia roszczeń wymienionych w art. 125 § 1 k.c. tj. roszczeń stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak również roszczeń stwierdzonych ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd, ma zastosowanie art. 118 zdanie 2 k.c. czyli zasada przewidująca, że koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego.

Powyższa uchwała rozwiewa istniejące tym zakresie wątpliwości i jest korzystna zarówno dla wierzycieli, który mają de facto dłuższy termin na dochodzenie swoich roszczeń, jak i dłużników, którzy będą mogli łatwiej ustalić kiedy nastąpi przedawnienie.

Z dniem 31 grudnia 2025 r. ulegną przedawnieniu roszczenie wymagalne w 2019 r. (jeśli podlegały 6 letniemu okresowi przedawnienia) lub wymagalne w 2022 r. (jeśli podlegały 3 letniemu okresowi przedawnienia) i nie doszło do zawieszenia ani przerwania biegu przedawnienia.

Wierzyciele do końca grudnia 2025 r. mogą podjąć czynności mające na celu uniknięcie przedawnienia roszczeń np. poprzez złożenie pozwu albo w przypadku posiadania wyroku np. poprzez wystąpienie o nadanie klauzuli wykonalności, względnie jeśli taką klauzulę już posiadają poprzez złożenie wniosku o wszczęcie egzekucji.

W razie przedawnienia, roszczenia co do zasady nie przestają istnieć, nie wygasają. Wierzyciel w dalszym ciągu będzie miał prawo domagać się zapłaty, lecz jednocześnie dłużnik może podnieść zarzut przedawnienia i tym samym uchylić się od jego zaspokojenia (inne zasady dotyczą roszczeń przysługujących przeciwko konsumentom).